Amosando publicacións coa etiqueta EUROPA. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta EUROPA. Amosar todas as publicacións

luns, 9 de xuño de 2014

Ucraína, o meu país

Eu nacín e vivín durante os primeiros anos da miña vida en Ucraína. O meu país está situado ao leste de Europa e pertenceu ata o ano 1990 a antiga URSS.
O termo Ucraína ten dúas definicións principais: territorio fronteirizo en ruso ou país en ucraíno. 
Vivía nun pobo chamado Beresmigovata que estaba situado perto dunha importante cidade do meu estado, Mykolaiv (ucraíno) ou Nikolaev (ruso) que significa Nicolás, nome que lle puso un antigo emperador ruso que precisamente tiña ese nome e que era devoto
deste santo. Esta rexión está situada no sudoeste de Ucraína, moi perto da península de Crimea no mar Negro.
A miña terra é unha terra de guerras e invasións . Estivo ocupada polos turcos ata finais do século XVIII. Conquistada polos rusos, invadida polos alemáns nas dúas guerras mundiais e ocupada polos soviéticos ata que en 1990, como indiquei antes, independizouse da URSS ou da Rusia actual.
Este conflito aínda persiste na actualidade e ten dividido a poboación do meu país, pois hai áreas que queren inorporarse a Rusia
Avenida de principal de Mikolaiv
como son a península de Crimea e a parte oriental onde vive moita poboación de orixe ruso.
Mykolaiv é unha cidade duns 500.000 habitantes que é a capital administrativa da rexión na que vivín. Está situada na confluencia de dous ríos, o Pivdenyi Buh e o Inhul a 65 km da desembocadura no mar Negro. É un núcleo moi industrial onde existen importantes estaleiros, industria mecánica e unha fábrica de cervexas que é a máis importante de Ucraína (Yantar).
Estaleiro en Mikolaiv
Beresmigovata é un pobo moi bonito. Hel había moitos cines, teatros, bares, un parque que contaba con atraccións. O meu colexio era moi grande. Recordo que nevaba moitísimo en inverno e que os veráns eran moi cálidos e chuviosos. En verán eu me bañaba no río. Algúns dos pratos tradicionais que cociñaban na miña casa, e que a min me gustaban moito eran o verenyky, o borsaht, o holubts, ademais do polo Kiev no pastel.
Algunhas cousas que sei sobre o meu país de nacemento é que o segundo máis grande de Europa en extensión despois de Rusia, que a súa capital, Kiev, é ademais a cidade máis grande do país con 2,6 millóns de habitantes. O idioma oficial deste país é o ucraíno, o ruso.
Ucraína conta co segundo exército máis grande de Europa e ten unha poboación de 46 millóns de habitantes. Na xeografía abundan as planicies fértiles, mesetas e conta con ríos coma o Dniester (un dos ríos máis grandes do mundo) e o Bug Meridional.
É un dos países con maior produción de enerxía nuclear do mundo. En 1986 tivo un accidente nuclear moi grave na localidade de Chernóbil.

4º ESO B Popovych, Yevgeniy


venres, 6 de xuño de 2014

LONDRES

Eu nacín na cidade de Londres. A miña infancia discurriu no barrio de Barking, na rúa Alfred's Garden's 15. Nela había un parque no que solía xogar de pequena. Era enorme e tiña moitas cousas para xogar e facer.



O meu barrio: Backing e Dagenham

Está situado no nordeste do Gran Londres (formado por 32 distritos) tamén denominado Londres Exterior. Limita con outros distritos como Havering ao leste, ao sur co río Támesis onde se sitúa, á outra beira, o distrito de Bexley e Greenwich (o famoso meridiano 0º recordades? está situado aquí), ao suroeste con Newham e ao noroeste con Redbridge.
A poboación do meu antigo barrio (ou distrito) ten na actualidade perto de 200.000 habitantes (comparade esta cantidade cos 10.000 habitantes que residen no barrio de Elviña). A maioría era poboación xove (23,3% ten menos de 16 anos) e adulta (69,2%). Os maiores de 74 anos só representa o 7,3%. 
A maioría da poboación (88%) era de orixe británico, mentres que o 12% éramos inmigrantes. A procedencia era moi variopinta (hindúes, paquistaníes... aínda que a maioría éramos dos países do sur de Europa). Trátase dun barrio de clase media.
Para ir ao centro de Londres (a City) utilizabamos o tren. Eu vivía perto da estación onde estaba situado un importante centro comercial. A distancia á City era de 20 km e tardábamos uns 40 minutos.
East Street, rúa peonil e comercial de Backing

Situación de Backing, o meu barrio

Os mellores sitios para visitar

Os sitios que máis me gustan para visitar Londres son o Big Ben que é o reloxo do Palacio de Westminster (sede do parlamento británico). A torre Big Ben é o máis representativo da cidade. É un dos máis grandes reloxos mecánicos do mundo. Big Ben é o nome que se coñece no mundo enteiro para a torre, pero oficialmente este nome refírese ao campá principal. 













London Bridge

Moitas pontes cruzan o río Támesis ao longo das súas 346 millas, pero esta é, quizais, a máis famosa, a Tower Bridge. Esta ponte é unha icona da cidade de Londres, unha imaxe universal da capital británica. As dúas torres están ligadas por unha ponte peonil proxectada para a atravesar o río. Cando os barcos atravesan as augas do Támesis ésta elévase.



London Eye

A London Eye é a maior noria xigante do mundo. Aínda que a cidade ten moitísimas atraccións tanto antigas como recentes, a máis demandada polos turistas é esta. Desde as súas alturas, pódense gozar das vistas panorámicas de Londres e os seus suburbios. Está situada á beira do Támesis, precisamente fronte ao Big Ben. Desde  as  súas trinta e dúas cabinas de vidro podemos tomar excelentes fotografías da cidade. En cada unha delas caben vinte persoas sentadas en bancos; ademais todas as cápsulas teñen aire acondicionado. A atracción dura unha media hora.
















Idioma e Moeda


A lingua oficial é o inglés, e mentres camiñaba pola rúa, moitas veces escoitabamos falar español polo gran fluxo de turistas que había en restaturantes e outros lugares públicos era moi raro atopar alguén que falase outras linguas.

Como en todo o Reino Unido, a moeda oficial en Londres, é a libra esterlina (GBP, £) en inglés libra esterlina. Cada libra divídese en 100 peniques. Os billetes máis comúns teñen un valor 5, 10, 20, 50 e 100 libras. Tamén hai billetes de £ 1, pero son realmente raros de atopar, e tamén son impresos en Escocia.  Aínda que Gran Bretaña pertence a Unión Europea, non pertence a unión monetaria do euro.



O tempo

É moi común considerar a Londres como unha cidade sempre gris nubrada onde sempre chove, e iso non está lonxe da realidade. O tempo en Londres cambia constantemente durante o día e, aínda que moitas veces hai temperaturas extremas nun único día é común ver nubes, choiva, frío e mesmo sol e calor. As choivas son frecuentes durante todo o ano, polo que sempre é importante levar un paraugas ou capa de choiva. O clima é temperado con temperaturas pouco extremas (nen moi frías, nen moi cálidas). Os meses máis fríos son entre decembro e marzo, cando as temperaturas medias son entre 0º e 8º C, en verán, o meses máis cálidos son xullo e agosto cunha media de 17º C..



                                                         3º ESO B Sharon Carmona Andrade

martes, 3 de xuño de 2014

O CANLE RIN - DANUBIO

 

                                O CANLE RIN-DANUBIO

 INTRODUCIÓN

O canle Rin-Danubio é un canle de navegación de gran capacidade, inaugurada o 25 de septembro de 1992. Este canle interconecta o Meno,afluente do Rin ao Danubio.

Permite o tráfico das maiores barcazas, as de 350 toneladas e os seus comboyes a 3300 toneladas atravesan Europa dende o Mar do Norte. 

En total foron necesarios 70 anos para construir un canle de 171 km de lonxitude.

HISTORIA     

 O emperador Carlomagno mandou construir esta canle no  ano 793, nas proximidades da actual Treuchtlingen iniciou un canteiro de obras, con sete mil homes, con todo, non conseguiron avanzar máis de 1 400 metros, a empresa fora superado polas dificultades e abandoado, sobre todo por mor dos deslizamentos de barro, alagamentos e afundimentos dos bancos debido ás fortes choivas .

IMPACTOS AMBIENTAIS  


O Rin-Meno-Danubio entrou en contacto con dúas cuencas hidrográficas que non eran unha interconexión natural, así, foi creado un vector para especies acuáticas invasoras ,mexillóns cebrado, invertebrados,

O impacto sobre a circulación de auga pode ser de varios tipos: en cursos que implica auga e recarga de acuíferos. 

Ademais, a canle de transporte pesado de auga é permitido pola positiva ambiental desde o punto de vista da economía de enerxía en relación ao transporte terrestre
                                                             3ºA  NATALIA GARCIA E LETICIA VARELA

mércores, 30 de abril de 2014

O eurotunel

http://gl.wikipedia.org/wiki/Eurot%C3%BAnel


Eurotúnel ou Túnel da Mancha, denominado Channel Tunnel en inglésle tunnel sous la Manche en francés e aínda alcuñado polos ingleses como The Chunnel, é un túnel ferroviario que liga a Francia á Inglaterra por debaixo de auga. A súa construción foi bastante demorada e o inicio das obras sufriu algunhas falsas partidas até a súa inauguración en 1994. É o segundo máis longo túnel ferroviario do mundo, apenas sobrepasado polo Túnel Seikan no Xapón.

En 1802, o enxeñeiro francés Matthieu Favier fixo unha proposta para a construción dun túnel, pero a súa proposta non se construir pois ata o ano 1875 que o constructor Peter Barlow foi o primeiro en construirun camiño de ferro subterráneo.


             

                                                                        3º ESO A RAQUEL EDREIRA E SILVIA LÓPEZ♥

sábado, 26 de abril de 2014

O transiberiano





O ferrocarril transiberiano é unha rede de transporte terrestre que ten unha extensión de 9.288 km e conecta a Rusia europea coas provincias do Lonxano Oriente asiático ruso, Mongolia e China.
A ruta principal foi inaugurada tras trece anos de traballo en 1904. Cunha extensión de 9.288 km (case nove veces a distancia entre A Coruña e Barcelona), une Moscú cola costa rusa do océano Pacífico, máis precisamente con Vladivostok (localizada no mar do Xapón, e cuxo significado en ruso é “poder sobre oriente”), atravesando a maior parte da que foi Asia soviética. Esta vía, que atravesa oito zonas horarias e cuxo percorrido demanda perto de sete días de viaxe, constitúe o servizo ferroviario continuo máis longo do mundo, con excepción da  ruta que se fai dúas veces ao mes regularmente, e que sirve de conexión entre Moscú y Pionyang (capital de Corea do Norte). Hai ramais a China, a través de Mongolia e Manchuria, con servizo continuo e a Corea del Norte como indicamos anteriormente.
Outro ramal de importancia dentro desta extensa rede ferroviaria é o Transmanchuriano, o seu percorrido coincide co  Transiberiano ata Társkaya,  a uns 1.000 km ao este do lago Baikal. Dende a cidade de Társkaya, o Transmanchuriano enfila cara o sudeste de China, e segue o seu percorrido ata finalizar en Pekín.
A terceira das rutas primarias é o Transmongoliano, que coincide no seu trazado co Transiberiano ata Ulan Ude, na beira este do lago Baikal. Dende Ulán Udé, o Transmongoliano enfila ao sur cara Ulán Bator (capital de Mongolia), tralo cal sigue en dirección sudeste cara Pekín.
En 1991 foi completada unha cuarta ruta, que vai máis ao norte, tras máis de cinco décadas de obras esporádicas. Coñecida como Ferrocarril Baikal-Amur, esta extensión, sepárase do Transiberiano varios centos de quilómetros cara o oeste do Lago Baikal, e o atravesa polo seu extremo norte. Esta ruta alcanza o océano Pacífico ao noreste de Jabárovsk, en Sovétskaya Gavan. Se ben brinda acceso á notable costa norte do Baikal, este ramal caracterízase tamén por atravesar zonas consideradas perigosas.

Vladivostok, situada no Pacífico, fóra conquistada polos rusos en 1880. Esta grande  cidade portuaria, estaba illada da Rusia europea e as súas provincias do Extremo Oriente era un problema importante nesta Rusia zarista. A construción do ferrocarril comezou en 1891 por iniciativa do conde Sergei Witte, que por aquel entón ocupaba o Ministerio de Finanzas.
 
O Transiberiano segue sendo a vía de comunicación más importante de Rusia, ao punto de que perto do 30% das exportacións deste país son transportadas por ela. Se ben o seu atractivo turístico leva a que moitos visitantes viaxen nel, todavía é moi utilizado polos rusos nos seus viaxes.


3º ESO A Jonathan Iglesias e Daniel Kulakov

mércores, 23 de abril de 2014

Dubrovnik

Dubrovnik é unha cidade croata que está situada á beira do mar Adriático na chamada costa dálmata. É unha localidade de enorme interese turístico.
A historia de Dubrovnik é unha historia chea de adversidade e superación. Empecemos polo principio...
Esta cidade naceu no século VII cando un pobo de pescadores fuxiu dos Balcáns cara a costa do mar Adriático polos continuos ataques dos eslavos. A pesar de que construíron murallas, no século VIII foi invadida polos árabes


Unha vez recuperada a cidade no século IX, ésta comezou a coñecerse como Ragusa e convertíuse no porto máis importante do mar Adriático. Tal era o seu poder que formou a chamada República de Ragusa, rexida polo imperio bizantino. Debido a que a súa flota era máis comercial que bélica, os normandos invadíronos no século XI.

Un século máis tarde, a cidade volveu rexurdir e levantaron novas murallas. O tránsito comercial entre a República de Venecia e a República de Ragusa fíxose própero, tanto que os venecianos que invadiron o porto de Ragusa para controlar eles todo o mar Adriático. No século XIV a cidade xa comezou a chamarse Dubrovnik. Un século máis adiante fixeron un trato co imperio otomano que invadiu parte de Europa pero sen tocar Dubrovnik.

Cando por fin chegou unha época de prosperidade para  "A perla do Adriático", un  terremoto asolou a cidade en 1667. A cidade recuperouse, pero... Napoleón invadiuna no século XIX. No tratado de Viena(1815), Napoleón foi expulsado. A puntilla final foille dada coas dúas guerras mundiais e polo conflito dos balcáns nos anos noventa do século XX. 
Hoxe en dia, como indicamos anteriormente é un sitido dun enorme interese turísitico. Esperemos que os conflitos bélicos non volvan a aparecer nesta xoia do Adriático.
                                           
 
3º ESO A ANTÍA SAAVEDRA E JORGE RIVEIRO

venres, 4 de abril de 2014

Eurorrexión Galiza-Norte de Portugal


A Eurorexión Galiza-Norte de Portugal é unha eurorexión localizada no noroeste da península Ibérica.

                                           Características
O territorio constituído polas dúas rexións ocupa unha superficie total duns 51000 km², dos que 29575 corresponden a Galicia, e 21284 ao Norte de Portugal, e concentra unha poboación duns 6,4 millóns de habitantes, dos que 2796089 corresponde a Galicia, e 3745439 ao Norte de Portugal, o que se traduce nunha densidade de poboación de 125,8 hab./km².

                                           Constitución

Foi  a primeira eurorrexión da península ibérica, e só tiña dous referentes en Europa: a agrupación Francia-Belxica, con sede en Lille, e Hungría-Eslovaquia,con sede na cidade húngara de Esztergom. Vigo sería o centro de operacións da terceira eurorrexión.


                                          Actividades

A eurorrexión xestiona fondos europeos e proxectos de cooperación transfronteiriza. Ademáis, levará a cabo o plan Glicia-Norte de Portugal, que conta cun orzamento de 100millóns de euros e que xa puso en marcha 130 proxectos.

Unha das variábeis que mellor traduce a influencia da conxuntura económica na calidade de vida da poboacióné, sendubida, a taxa de desemprego en torno ao 11,7%. Neste ámbito, ambas as dúas rexións tiñan, nesa data, niveis de desemprego menos graves que as respectiva medias nacionais.
                                                               



Carlota Núñez Longueira y Aaron Lema Miranda 3ºeso A







mércores, 2 de abril de 2014